Water kent geen grenzen, geloof in wat dan ook
stroomt alle kanten op. Zoveel rivieren, zoveel

vertakkingen als er mensen zijn, al het water
mondt tenslotte uit in zee – stukslaande golven

op het strand. Elke tijd kent zijn getijden, ieder
mens zijn eigen strijd. Samen trokken de stakers 

van destijds een grens, een lijn in ‘t zand: tot 
hier en niet verder. De storm was sterker –

hun opstand neergeslagen, weggevaagd. 
Toch, geen daad zonder gevolg: vandaag 

herdenken wij hoe zij onbevreesd onwrikbaar 
stonden voor het vrij bestaan van iedereen. 

Laat hen een voorbeeld zijn voor onze eeuw, 
nu we opnieuw zo uiteen dreigen te drijven. 

Laat ons niet tegen elkaar uitspelen, laten we
samen stapelende stenen in de branding zijn. 

Trek je eigen lijn: laat gedachten stromen 
of woest kolken in je hoofd, spreek je uit, sta 

óp tegen de storm die buiten jaagt. Woorden, 
wapens, waanzin, strijd: alles mondt ten slotte 

uit in zee. Tussen de getijden sluimert stilte, 
met hier en daar een rimpeling. Het water

wacht, de wereld houdt haar adem in.